Ιατρική Περιοδοντολογία

Ιατρική Περιοδοντολογία
6 Αυγούστου, 2020 | Οδοντιατρικά Θέματα | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ιατρική Περιοδοντολογία

Ιατρική Περιοδοντολογία

Ο όρος “Ιατρική Περιοδοντολογία”, περιγράφει έναν νέο τομέα επιστημονικής έρευνας με βάση στοιχεία που δείχνουν ότι οι φλεγμονές του περιοδοντίου συντελούν στη διασπορά και στη επίταση αρκετών συστηματικών καταστάσεων όπως η αθηροσκλήρωση, το έμφραγμα του μυοκαρδίου, το εγκεφαλικό επεισόδιο και οι πρόωρες γεννήσεις .

Η επιστημονική έρευνα έχει απορρίψει την αντίληψη ότι οι φλεγμονές του στόματος είναι απλά τοπικές παθήσεις που επηρεάζουν μόνο τους στοματικούς ιστούς.

Στην επιστημονική βιβλιογραφία αναφέτεραι ότι οι νόσοι του περιοδοντίου, που σήμερα αναγνωρίζονται ως μικροβιακές φλεγμονές, είναι μεταξύ των συχνότερων χρόνιων παθήσεων σε ανθρώπους που προσβάλλουν το 5-39% των ενηλίκων. Επίσης οι νόσοι του περιοδοντίου είναι μεταξύ των σημαντικότερων αιτιών πόνου, ενοχλήσεων και απώλειας δοντιών στους ενήλικες. Μολονότι ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού είναι ευαίσθητο στην περιοδοντίτιδα, υπάρχουν και εκείνοι που είναι σχετικά ανθεκτικοί στις σοβαρές νόσους του περιοδοντίου. Συνεχώς προστιθέμενα στοιχεία μας δείχνουν ότι η περιοδοντίτιδα αυξάνει τον κίνδυνο για διάφορες συστηματικές παθήσεις αλλά είναι και καταστάσεις αλληλεξαρτώμενες . Η περιοδοντική νόσος μπορεί να επηρεάσει την έκβαση των συστηματικών νόσων, όπως ακριβώς και οι συστηματικές διαταραχές σαν την οστεοπόρωση μπορούν να αλλάξουν την έξελιξη της νόσου του περιοδοντίου.

Καρδιοαγγειακές νόσοι.

Οι έρευνες έδειξαν ότι η αθηροσκλήρωση είναι συνηθέστερη σε ασθενείς με περιοδοντίτιδα. Υπάρχουν δύο βιολογικοί  μηχανισμοί που μπορούν να εξηγήσουν τη σχέση μεταξύ καρδιαγγειακής νόσου και νόσου του περιοδοντίου. Αυτοί είναι οι εξής :

  1. Τα μικρόβια από τη νόσο του περιοδοντίουμπορούν να εισέλθουν στην κυκλοφορία του αίματος και να συντελέσουν άμεσα στην ανάπτυξη αθηρωματικών ή θρομβωτικών διεργασιών
  2. Υπάρχουν συστηματικοί παράγοντες , που αλλάζουν την ανοσολογική διεργασία και εμπλέκονται και στη νόσο του περιοδοντίου και στις καρδιαγγειακές νόσους.

Σε μια πρόσφατη μελέτη που έγινε για τις αθηρωματικές πλάκες της καρωτίδας διαπιστώθηκε ότι το 42% αυτών των βλαβών περιείχε τουλάχιστον έναν από τους μικροοργανισμούς του περιοδοντίου (πορφυρομονάδα, πρεβοτέλα, βακτηριοειδή,και ακτινοβάκιλλος) ενώ το 72% περιείχε μικροβιακό DNA αυτών των μικροοργανισμών.

Σακχαρώδης Διαβήτης.

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι η συνηθέστερη ενδοκρινολογική νόσος. Σε επιδημιολογικές μελέτες έχει διαπιστωθεί μία σαφής σχέση μεταξύ διαβήτη και νόσου του περιοδοντίου και η απώλεια πρόσφυσης του περιοδοντίου έχει βρεθεί να είναι συχνή στους διαβητικούς. Αυτό αποδόθηκε στο ότι οι διαβητικοί έχουν μειωμένη δυνατότητα αντιμετώπισης των φλεγμονών και των λοιμόξεων, όπως η νόσος του περιοδοντίου, αλλά πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι η νόσος του περιοδοντίου μπορεί να επηρεάσει και την πορεία του διαβήτη.

Μελέτες που έγιναν σε άτομα με πλημμελώς ελεγχόμενο διαβήτη έδειξαν ότι η βελτίωση της υγείας του περιοδοντίου επέφερε βελτίωση του μεταβολικού ελέγχου. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι μπορεί να έχουμε πιθανά συστηματικά πλεοεκτήματα με την πραγματοποίηση θεραπείας του περιοδοντίου σε διαβητικούς ασθενείς.

Γέννηση πρόωρων παιδιών με χαμηλό βάρος.

Υπάρχουν στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η μη θεραπεία της νόσου του περιοδοντίου σε εγκύους μπορεί να είναι ένας παράγοντας κινδύνου για τη γέννηση πρόωρων νεογνών(κύηση μικρότερη των 37 εβδομάδων) με χαμηλό βάρος (μικρότερο των 2.5 κιλών). Υπάρχουν 4 μικροοργανισμοί που συνδέονται με την ωρίμανση της πλάκας και την ανάπτυξη περιοδοντίτιδας και που εντοπίστηκαν σε υψηλότερα επίπεδα στις μητέρες που γέννησαν πρόωρα παιδιά με χαμηλό βάρος συγκριτικά με τις μητέρες που γέννησαν παιδιά με φυσιολογικό λογικό βάρος. Χρειάζονται περαιτέρω μελέτες για να διευκρινιστεί η σχέση μεταξύ της φλεγμονής του περιοδοντίου και της πρόωρης γέννησης παιδιών με χαμηλό βάρος.

Οστεοπόρωση.

Η οστεοπόρωση θεωρείται μία συστηματική νόσος που χαρακτηρίζεται από χαμηλή οστική μάζα και προβλήματα στηνν οστική μικροδομή, με συνέπεια να έχουμε αυξημένη ευθραυστότητα των οστών και ευαισθησία στα κατάγματα. Σε μια σειρά διασταυρωμένων μελετών σε γυναίκες διαπιστώθηκε ότι το ύψος της κάτω ακρολοφίας συσχετίζεται σε σημαντικό βαθμό και με το συνολικό ασβέστιο του οργανισμού και με την οστική μάζα της κάτω γνάθου. Σε άλλη μελέτη διαπιστώθηκε ότι οι γνάθοι μπορεί να είναι περισσότερο οστεοπορωτικές σε ασθενείς με κλινικά σημεία και συμτώματα οστεοπόρωσης παρά σε γυναίκες παρόμοιας ηλικίας χωρίς οστεοπόρωση. Η οστεοπόρωση και η νόσος του περιοδοντίου μπορεί να έχουν πολλούς κοινούς παράγοντες κινδύνου που μπορεί να ρυθμίσουν την έκβαση των δύο νόσων. Πρέπει να εξεταστούν οι πιθανές επιδράσεις της γενετικής προδιάθεσης, της ανεπαρκούς θρέψης και διατροφής αλλά και του τρόπου ζωής (στρες κάπνισμα )όσον αφορά στον συσχετισμό τους και με τις δύο νόσους.

Συμπεράσματα

Οι γνώσεις μας για τη σχέση μεταξύ νόσου του περιοδοντίου και άλλων συστηματικών νόσων συνεχώς εμπλουτίζονται. Το πλεονέκτημα από αυτόν τον εμπλουτισμό των γνώσεων είναι ότι μας δίνει ένα ισχυρό εργελείο-εφόδιο ώστε να βοηθήσουμε τους ασθενείς μας να αποφύγουν τη νόσο του περιοδοντίου. Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονιστεί η σημασία της σωστής και πλήρους ενημέρωσης των γιατρών και των οδοντιάτρων για τη λεγόμενη Ιατρική Περιοδοντολογία, ώστε να ωφεληθούν οι ασθενείς μας. Οι οδοντίατροι και οι γιατροί πρέπει να βελτιώσουν τη συνεργασία τους όσον αφορά στη φροντίδα των ασθενών τους. Όσο περισσότερα γνωρίζουν οι γιατροί γαι τον αυξημένο κίνδυνο οδοντιατρικών επιπλοκών στους ασθενείς τους, τόσο πιθανότερο είναι να αναζητούν αυτές τις επιπλοκές , να παραπέμψουν τις επικίνδυνες περιπώσεις στρους οδονιάτρους και να βελτιωθεί έστι το γενικότερο επίπεδο των ασθενών.

Comments are closed.