Μια νέα θεωρία για την οδοντική τερηδόνα. Γιατί τα οξέα δεν κάνουν “τρύπες” στα ούλα, στο βλεννογόνο ή τη γλώσσα, αλλά μόνο στα δόντια.
Μέχρι στιγμής βάσει επιστημομικών δεδομένων γνωρίζουμε ότι τα βακτήρια στο στόμα, παράγονται και πολλαπλασιάζονται μέσω της ζάχαρης και των υδατανθράκων που προσλαμβάνουμε σε καθημερινή βάση και εκκρίνουν οξέα τα οποία προσβάλλουν τα δόντια δημιουργώντας τερηδόνες (τρύπες). Παρ’ολα αυτά έχει αποδειχθεί ότι τα δόντια είναι μακράν οι πιο ανθεκτικές και σκληρές δομές στο σώμα. Οπότε πόσο ανθεκτικά και διαβρωτικά θα πρέπει να είναι αυτά τα οξέα ώστε να δημιουργήσουν τέτοια βλάβη;
Αλλά πώς αυτά τα οξέα, που ποτέ δεν προσβάλλουν τον βλεννογόνο, ή τα ούλα ή τη γλώσσα, έχουν επιπτώσεις μόνο στα δόντια, των οποίων το σμάλτο είναι η πιο ανθεκτική ουσία;
Η πιο μεγάλη απόδειξη ότι οι τερηδόνες δεν εμφανίζονται λόγω βακτηρίων είναι η εξής: αν υπήρχε η δυνατότητα να εξετάσουμε ανατομικά τα δόντια σκελετών ακόμα μετά και από πολλά χρόνια, θα διαπιστώσουμε ότι τα δόντια παραμένουν άθικτα και αμετάβλητα για περισσότερα από χιλιάδες χρόνια, παρ’ολο που οι συνθήκες περιβάλλοντος ευνοούν την ύπαρξη, δημιουργία και καλλιέργεια βακτηρίων και μικροοργανισμών .
Θα ήταν σημαντικό να επισημανθεί πως οι άφθες στο στόμα δεν προκαλούνται από οξέα, σε περίπτωση που σκεφτούμε κάτι τέτοιο. Οι άφθες στο στόμα έχουν άλλες αιτίες και δεν εμφανίζονται από την τερηδόνα.
Αλλά, πώς μπορεί ένα δόντι να καταστραφεί φυσικά, χωρίς την συμμετοχή μικροβίων ή των οξέων?
Σύμφωνα με μία θεωρία,ψυχολογικής προσέγγισης, πέραν της κληρονομικότητας ή των μικροβίων και διαφόρων άλλων παραγόντων, η τερηδόνα εμφανίζεται, όπως και κάθε άλλη νόσος ή νέκρωση, μετά από μια ψυχολογική – βιολογική σύγκρουση.
Επικρατεί μία άποψη ότι στους ανθρώπους και στα ζώα, αυτή η βιολογική σύγκρουση προκύπτει από μια αόρατη επιθυμία να δαγκώσουν ή να συντρίψουν κάποιον ή κάτι.
Για παράδειγμα, ένα μικρό σκυλί που θα ήθελε να δαγκώσει ένα doberman, έχει την επιθυμία αλλά όχι το θάρρος. Τα άγρια ζώα έχουν μια καλά εδραιωμένη ιεραρχία και δεν έχουν αυτά τα προβλήματα κατά κανόνα. Αλλά στους ανθρώπους και τα κατοικίδια ζώα διαφέρει. Έτσι δημιουργείται μια σύγκρουση μεταξύ επιθυμίας και πραγματικότητας. Δεδομένου ότι δεν είμαστε ζώα, δεν τολμάμε να δαγκώνουμε άλλους, παρόλο που το θέλουμε αυτό ολόψυχα. Μόνο τα μικρά παιδιά το κάνουν αυτό ενστικτωδώς. Και συχνά τους εμποδίζουμε να το πράξουμε και έτσι συνεισφέρουμε ενεργά στη διαδικασία της σύγκρουσης.
Οι περισσότεροι από εμάς δεν δαγκώνουμε πια, διότι είμαστε ενήλικοι και εκπαιδευμένοι (π.χ.όπως κάνουν τα μικρά παιδιά στο σχολείο ή στο σπίτι με τα κοντινά συγγενή μας πρόσωπα).
Όσο η σύγκρουση είναι ενεργή, ένα κομμάτι του δοντιού “νοσεί”, κατά την εντολή του εγκεφάλου. Είναι θα λέγαμε όπως η νέκρωση του οστού, η άρθρωση («οστεοαρθρίτιδα»), η νέκρωση της επιδερμίδας («δερματίτιδα», το «έκζεμα») ή η νεκρώσητων αμυγδαλών («αμυγδαλίτιδα»).
Υπάρχει λοιπόν μια σύγκρουση μεταξύ επιθυμίας και πραγματικότητας και αυτό οδηγεί αμέσως, σε λίγες ώρες, σε νέκρωση των δοντιών. Ανάλογα με τον τρόπο που γίνεται αντιληπτή η σύγκρουση, είτε επηρεάζεται το σμάλτο (“Δεν επιτρέπεται να δαγκώνω τον αντίπαλο”, είτε επηρεάζεται η οδοντίνη (“Δεν μπορώ να δαγκώσω τον αντίπαλο”).
Κάθε δόντι έχει τη λειτουργία του: με τους τομείς σχίζουμε και κόβουμε τις τροφές σε μικρά κομμάτια. Οι προγόμφιοι και κυρίως οι γομφίοι χρησιμεύουν για την κατάτριψη ή λειοτρίβηση των τροφών , ενώ οι κυνόδοντες εκτελούν το έργο των τομέων και των γομφίων.
Τα δόντια “επιδιορθώνονται” αν δεν κάνουμε λάθη και αν τελειώσουμε τις ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ συγκρούσεις! Πολλοί άνθρωποι το έχουν ήδη παρατηρήσει. Η επαναφορά τους είναι δυνατή μόνο όταν τελειώσει η σύγκρουση. Αν αυτή η διαμάχη επιμένει, η αποσύνθεση θα αυξηθεί. Αλλά τώρα ξέρουμε και μπορούμε να δράσουμε από το πρώτο μαύρο σημείο. Βρίσκουμε τη σύγκρουση και την καταστέλουμε, συμβολική ή πραγματική. Πολλές φορές επίσης αισθανόμαστε έναν έντονο πόνο σε όλα τα δόντια μας μετά από έντονη ψυχολογική πίεση, χωρίς να υπάρχει ένα συγκεκριμένος λόγος.
Ένας τρόπος για να αποφύγω συμβολικά μια σύγκρουση “δαγκώματος” όταν παρατηρώ τερηδόνα είναι να δαγκώσω σε κάτι σκληρό (καρότο, μαξιλάρι, ξύλο) αντί να έχω την επιθυμία να “δαγκώσω” κάποιον. Στη συνέχεια, η σύγκρουση τελειώνει, η οποία σταματά και αρχίζει τώρα η διαδικασία “επισκευή”.
Αν δεχτούμε λοιπόν τη θεωρία με βάση την ψυχολογική-βιολογική προσέγγιση ότι χαλάνε τα δόντια μας, αναιρούμε το φάσμα της ιατρικής , οδοντιατρικής επιστήμης δίχως να υπάρχει κάποια επιστημονική απόδειξη περί αυτού.
Ως φυσικό επακόλουθο χρήζει ορθό να γίνονται οι προβλεπόμενοι τακτικοί έλεγχοι στον οδοντίατρο με στόχο την πρόληψη και την αποφυγή περαιτέρων επιπλοκών. Καλή στοματική υγεία, πρόληψη και αποφυγή βλαβερών συνηθειών γιατί το προλαμβάνειν καλύτερο του θεραπεύειν.