” Η Κουλτούρα Των Μαζών “

” Η Κουλτούρα Των Μαζών “
17 Σεπτεμβρίου, 2020 | Οδοντιατρικά Θέματα | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ” Η Κουλτούρα Των Μαζών “

” Η Κουλτούρα Των Μαζών “

Στην καθημερινότητά μας, ο καθένας και ανάλογα με το αισθητικό του  κριτήριο, μπορεί να χαρακτηρίζει κάτι ωραίο, που για κάποιον άλλον να είναι άσχημο και το αντίθετο, όμως, αν αυτή η εκτίμηση θέλουμε να την υψώσουμε, τότε πρέπει να την υποβάλλουμε σε κριτική με βάση του κανόνες της οδοντικής αισθητικής.

Στην κλινική οδοντιατρική πράξη, η σπουδαιότητα της αισθητικής εμφάνισης του ατόμου στην εποχή μας , ασκεί καθοριστική επίδραση.  Η αντίληψη της αισθητικής δυσαρμονίας καλλιεργείται φυσικά και από τις σύγχρονες μορφές επικοινωνίας, οι οποίες επηρεάζουν σε σημαντικό βαθμό την ψυχοσύνθεση των ασθενών, σε ότι αφορά την αισθητική των δοντιών τους.

Τα δόντια και γενικότερα η στοματική περιοχή αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αισθητικής του προσώπου και συμμετέχουν σε μια σύνθετη κοινωνική καλλιτεχνική και ψυχολογική διαδικασία, η οποία δεν πρέπει να υποβαθμίζεται . Ο ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΟΧΟΣ ΤΩΝ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΩΝ ΤΩΝ ΑΝΑΤΟΜΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΗΣ ΣΤΟΜΑΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΟΝΤΙΩΝ, ΙΔΩΜΕΝΑ ΟΧΙ ΑΠΟ ΣΤΑΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ, ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ. Αυτή είναι η βασική αρχή που οδηγεί τον οδοντίατρο κάθε φορά στην εφαρμοσμένη οδοντική ανατομία, να υπεισέρχεται στο οικοδόμημα της αισθητικής. Με άλλα λόγια, απλά, δεν είναι όλα τα δόντια ίδια. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΑ . ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΕΝΩΜΕΝΑ ΣΤΙΣ ΠΛΕΥΡΕΣ, ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΝ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΕΠΑΦΗΣ.

Μια βασική αρχή της αισθητικής φυσικής οδοντοφυίας απαιτεί την ταξινόμηση των δοντιών με ένα επαναληπτικό τρόπο, σε σχέση με το σχήμα τους ,την αξονική τους κλίση, τη θέση και το χρώμα τους, από εμπρός προς τα πίσω πηγαίνοντας από το μεγαλύτερο προς το μικρότερο και από το φωτεινότερο προς το σκοτεινότερο .

ΧΡΥΣΗ ΕΚΑΤΟΣΤΙΑΙΑ ΑΝΑΛΟΓΙΑ. Ο κεντρικός τομέας καταλαμβάνει το 25% του συνολικού εύρους των δοντιών. Ο πλάγιος τομέας το 15% και ο κυνόοδντας το 10%.

ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ . Πέρα από την χρυσή αναλογία, μεταξύ των δοντιών , η οπτική αντίληψη που σχηματίζει κανείς παρατηρώντας κατά μέτωπο την οδοντοφυία συμπληρώνεται από την ψευδαίσθηση που δίνουν τα δόντια , λόγω της θέσης και του σχήματος και του φωτός που δέχονται τα δόντια.

ΑΡΜΟΝΙΑ. Η αρμονία, έλεγε ο Πυθαγόρας, είνα τα στοιχεία σύνδεσης των αντιθέσεων και ομαλοποίησης των ποικιλιών. Στα δόντια υπάρχει αρμονία όταν συνθέτεις τις αντιθέσεις και τα βασικά χαρακτηριστικά, σχήμα, μέγεθος, θέση, χρώμα, υφή, αλλά και και των περιοδοντικών ιστών και των χειλέων.

ΠΩΣ ΟΡΙΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΤΟ ΩΡΑΙΟ . Πραγματικά στις μέρες μας το αισθητικό μπορεί να μην είναι και ωραίο. Γιατί υποκεινούμαστε από τις επιτάξεις της μόδας. Όπως για παράδειγμα ήταν, τα χρυσά δόντια στην δεκαετία του ’60. Μερικοί το θεωρούσαν αισθητικό. Ήταν όμως και ωραίο?  Από εδώ εκπόρευεται και η σύγχυση των ορίων αισθητικού – αντιαισθητικού ή της έννοιας του “κίτς”. Η ιδιαίτερη αισθητική ποιότητα του κίτς είναι ότι χωνεύει εκ των προτέρων την τέχνη για λογαριασμό του “θεατή” και τον απαλλάσει από την προσπάθεια του, παρακάμπτοντας ότι είναι κατ’ανάγκη δύσκολο στην αυθεντική “τέχνη”. Το κίτς εκμεταλλέυεται την υψηλή κουλτούρα , όπως οι σκαπανείς εκμεταλλεύονται το έδαφος, εξορύσσοντας τα πλούτη του χωρίς να να τα αντικαθιστούν με κάτι άλλο.

Όπως αναφέρει και ο Μίλαν Κούντερα στην “Τέχνη του μυθιστορήματος”: όταν έγραφα την “Αβάστατη ελαφρότητα του είναι ” , ήμουν κάπως ανήσυχος, γιατί είχα κάνει τη λέξη “κίτς”  έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους του μυθιστορήματος…………………..Η ΑΝΑΓΚΗ ΚΙΤΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ -ΚΙΤΣ (Kitschmensch) . Δηλαδή η ανάγκη να κοιτάζεσαι στον παραμορφωτικό καθρέφτη της ωραιοποίσης και να αναγνωρίζεις το πρόσωπό σου συγκινημένος από ικανοποίηση………………………..Το να ξετυλίξει κανείς το πολύπλοκο σύστημα της οδοντικής αισθητικής δεν είναι μια εύκολη δουλειά. Κάτι τέτοιο μοιάζει με τη συμπλήρωση ενός μεγάλου ζωγραφικού πίνακα ή μιας σπουδαίας μουσικής σύνθεσης. Η ομορφιά και η αξία των έργων αυτών δεν μπορούν να εκτιμηθούν, αν δεν μπει και η τελευταία πινελιά ή η τελευταία νότα και το όλο έργο να τοποθετηθεί σε ένα ωραίο πλαίσιο ή να ενορχηστρωθεί. Ένα είναι η οπτική αντίληψη (που όμως είναι αρκετά αντικειμενική ) και ένα ακόμη, η διασφάλιση της ύπαρξης αντικειμενικών ανατομικών στοιχείων.

Η αναζήτη και η πρακτική εφαρμογή της αισθητικής απασχολεί τον άνθρωπο από την εποχή του Πλάτωνα . Θα συνεχίσει να μας απασχολεί όσο ” η τέχνη οφείλει να απολογείται για την ύπαρξη της μέσα στη κοινωνία”……..

(αφιερωμένο στον καθηγητή   Γ.Δ. )

Comments are closed.