Όταν μιλάμε για μία οδοντιατρική θεραπεία, πρωταρχική μέριμνα κάθε οδοντιάτρου πρέπει να είναι, κάθε φορά, η παραμονή του φυσικού δοντιού στην στοματική κοιλότητα. Και για τον λόγο αυτό, συναντάμαι τόσο συχνά την ενδοδοντική θεραπεία στην οδοντιατρική πράξη.
Η ενδοδοντική θεραπεία δεν είναι μόνο χρήσιμη αλλά και απαραίτητη όταν ο πολφός φλεγμαίνει εξαιτίας μιας εισβολής μικροβίων. Οι αιτίες, οι πιο συχνά εμφανιζόμενες, για μία τέτοια κατάσταση, είναι η βαθιά οδοντική τερηδόνα , ο τραυματισμός των δοντιών, το τρόχισμα σε επίπεδο προσθετικής εργασίας και κατάγματα δοντιών.
Υπό αυτές τις συνθήκες , ο πολφός μπορεί να εξελιχθεί με δύο τρόπους ως εξής :
1. Πρώτα από όλα μπορεί να εξελιχθεί προς φλεγμονή, γνωστή ως πολφίτιδα, ξεκινώντας από τον πολφό, συνεχίζοντας προς τους ριζικούς σωλήνες και φτάνει ως το ακρορίζιο. Σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε ευαισθησία στους θερμικούς παράγοντες (ζεστό ή κρύο) και εμφανίζεται ξαφνικός πόνος. Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις όπου η φλεγμονή του πολφού αναπτύσσεται χωρίς πόνο και χωρίς να μπορεί ο ασθενής να τον εντοπίσει .
2. Η άλλη περίπτωση της “εξέλιξης” του πολφού είναι η θνησιμότητα ,τότε όταν παθαίνει το νεύρο ! Σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε για γάγγραινα πολφού και αν αναμειχθούν και φυσικοί ή χημικοί παράγοντες μπορούμε να χρησιμοποίσουμε και τον όρο “νέκρωση” !
Στην περίπτωση αυτή, το δόντι δε θα είναι πια ευαίσθητο στο κρύο ή στο ζεστό. Στην γάγγραινα τα βακτήρια παράγουν τοξίνες που μυρίζουν πολύ άσχημα την στιγμή που “ανοίγουμε το δόντι”.
Τα συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν και να περιλαμβάνουν δυνατό πόνο , ή πόνο που “έρχεται και φεύγει”, πόνο που μπορεί να εκδηλώνεται στην πίεση ή στην θερμοκρασία, δυσχρωμία δοντιού ή ακόμα και οίδημα. Υπάρχει όμως και η περίπτωση που απουσιάζουν τα συμπτώματα ενώ η ασθένεια του πολφού αναπτύσσεται και ανακαλύπτεται τυχαία σε μια οδοντιατρική εξέταση.
Οι κυριότεροι λόγοι να γίνει μία ενδοδοντική θεραπεία αναγκαιότητα, είναι η μόλυνση του πολφού, ο τραυματισμός ή για θεραπευτικούς σκοπούς. Όταν ένα δόντι μολυνθεί από οδοντική τερηδόνα και περάσει στον πολφικό θάλαμο, τότε ο ασθενής θα πρέπει να προβεί σε ενδοδοτική θεραπεία . Όπως επίσης στην περίπτωση ενός τραυματισμού, ή ενός κατάγματος ή μιας προσθετικής εργασίας που μπορεί να επιφέρει δίανοιξη πολφικού θαλάμου.
Παρά το γεγονός ότι πολλοί θεωρούν ότι ένα “απονευρωμένο” δόντι θα εξαχθεί τα επόμενα χρόνια, πρόκειται για ένα μεγάλο ψέμμα. Η ενδοδοντική θεραπεία πραγματοποιείται μα για αυτόν τον σκοπό: για να παραμείνει το δόντι μας, όσο το δυνατόν πιο πολύ, στην στοματική κοιλότητα.
Ωστόσο αν για οποιονδήποτε λόγο, υπάρχει μεγάλη απώλεια οδοντικών ιστών, τότε με την βοήθεια ενός άξονα ή μιας στεφάνης έχουμε την δυνατότητα να “ντύσουμε” το δόντι και να το προφυλάξουμε απο τυχόν κατάγματα .
Συμπερασματικά , αν όλες αυτές οι θεραπείες εφαρμοστούν σωστά και αν υπάρχει μία ολοκληρωμένη στοματική υγιεινή πολύ καλή από εμάς, τότε τα δόντια μας μπορεί να πραμείνουν στην στοματική μας κοιλότητα για όλη μας τη ζωή!