Πολλές οι παραμέτρους για τη καλή πρόγνωση στην τοποθέτηση των οδοντικών εμφυτευμάτων . Λέγοντας πρόγνωση αναφερόμαστε στον προσδιορισμό της χρονικής διάρκειας που μπορεί να έχει η τοποθέτηση ενός εμφυτεύματος και κατά πόσο αυτό μπορεί να λειτουργεί φυσιολογικά στη στοματική κοιλότητα. Σήμερα θα αναφερθούμε αν τελικά παίζει ρόλο ο ασθενής στην επιτυχή κατάληξη της εμφυτευματικής διαδικασίας και ποιος είναι αυτός.
Οι ασθενείς καταλήγουν στα εμφυτεύματα όταν πια έχει χαθεί σημαντικός αριθμός δοντιών και περιοδοντικής στήριξης. Καταλαβαίνουμε ότι οι λόγοι που οδήγησαν στην απώλεια των φυσικών δοντιών μπορεί να οδηγήσει και στην απώλεια των οδοντικών εμφυτευμάτων . Ποιοι είναι αυτοί οι επιβαρυντικοί παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν στην δυσμενή πρόγνωση των εμφυτευμάτων καλούμαστε να αναλύσουμε παρακάτω .
α) ΣΤΟΜΑΤΙΚΗ ΥΓΙΕΙΝΗ . Στην κατηγορία αυτή ανήκουν ασθενείς λόγω αδιαφορίας και έλλειψη ικανότητας να ακολουθήσουν τις οδηγίες του οδοντιάτρου, ασθενείς με νευρολογικές παθήσεις και ψυχολογικές διαταραχές, εξαρτημένοι ασθενείς από ουσίες, αλκοόλ και ένα ποσοστό ανέργων.
β) ΚΑΠΝΙΣΜΑ . Είναι ίσως ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου. Τα ποσοστά αποτυχίας που εμφανίζουν οι καπνιστές είναι περίπου 11,3%- 19,1%, ενώ οι μη καπνιστές εμφανίζουν ποσοστά σαφώς πολύ μικρότερα της τάξης των 4,8%-6,9%.
γ) ΒΡΟΥΞΙΣΜΟΣ. Κοινώς το τρίξιμο ή κροτάλισμα των δοντιών , όταν το στόμα είναι κλειστό και οι μασητικές επιφάνειες της άνω και της κάτω γνάθου έρχονται σε συνεχή επαφή .ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟΥ ΝΑΡΘΗΚΑ ΣΤΟ ΟΔΟΝΤΙΚΟ ΤΟΞΟ.
δ) ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟΝΤΙΤΙΔΑ. Εμφανίζουν συχνότερα προβλήματα περιεμφυτευματίτιδας και απορρόφησης οστού.
ε) ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗ. Το πρόβλημα της οστεοπόρωσης εμπλέκεται στην διαδικασία- μηχανισμό της οστικής επούλωσης μετά την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων . Για να εξασφαλιστεί η καλή πρόγνωση σε ασθενείς με οστεοπόρωση , θα πρέπει η περίοδος επούλωσης να είναι μεγαλύτερη, κατά πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με την απαιτούμενη για υγιή άτομα .
στ) ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ. Ο σακχαρώδης διαβήτης μπορεί να προκαλέσει πρόβλημα στην μόλυνση των τραυμάτων και στην καθυστέρηση της επούλωσης . Συνήθως τα προβλήματα αυτά εμφανίζονται σε μη ελεγχόμενο σακχαρώδη διαβήτη .
ζ) ΞΗΡΟΣΤΟΜΙΑ. Πρόκειται για μειωμένη ροή σιέλου ευνοώντας την ανάπτυξη και εξάπλωση μικροβιακών λοιμώξεων. Θα πρέπει οι ασθενείς που φέρουν εμφυτεύματα να ελέγχονται σε τακτά χρονικά διαστήματα.
η) ΛΗΨΗ ΦΑΡΜΑΚΩΝ . Όπως τα κορτικοστεροειδή, τα διφωσφονικά , τα κυτταροστατικά – ανοσοκατασταλτικά.
θ) ΑΚΤΙΝΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΓΝΑΘΩΝ. Η επίδραση της ακτινοβολίας διαταράσσει για μεγάλο χρονικό διάστημα την ομαλή επούλωση των τραυμάτων.
Η σωστή ενημέρωση προς τον ασθενή μας και η ικανότητα και η εμπειρία του ιατρού αποτελούν τη βάση για τη άρτια και επιτυχή διεξαγωγή της όλη διαδικασίας. Όταν τα εμφυτεύματα , η χειρουργική και η προσθετική διαδικασία και τέλος ο ασθενής συνεκτιμηθούν και αξιολογηθούν ανάλογα,παύουν να αποτελούν απειλή για την επιβίωση των εμφυτεύματων και η πρόγνωση καθίσταται ευνοική .
ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΣΘΕΝΗ,μετά τη τοποθέτηση των εμφυτευμάτων, ΓΙΑ ΣΩΣΤΗ ΣΤΟΜΑΤΙΚΗ ΥΓΙΕΙΝΗ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ , αν δεν υπάρχει συνεργασία ασθενούς και ιατρού για συχνές επανεξετάσεις δε θα έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα.