Ο μυς της γλώσσας έχει μοναδική δομή: Οι μυικές ίνες διατρέχουν στις τρεις διευθύνσεις του χώρου: από εμπρός προς τα πίσω (οβελιαίως), από τα πλάγια προς το μέσο (εγκαρσίαιως), από πάνω προς τα κάτω (καθέτως).
Με αυτή τη διάταξη η γλώσσα αποκτά μεγάλη κινητικότητα . Είναι ο μόνος γραμμωτός μυς που μπορεί μόνος του να επιμηκυνθεί.
Η μεγάλη κινητικότητα της γλώσσας χρησιμεύει στα υπόλοιπα ζώα αποκλειστικά για τη λήψη της τροφής . Στον άνθρωπο έχουν αναληφθεί πολλές λειτουργίες της γλώσσας από τα χέρια και τα εργαλεία . Αντ” αυτών η κινητικότητα της χρησιμοποιείται για την ομιλία.
- Η χροιά της φωνής δεν καθορίζεται μόνο από το λάρυγγα , αλλά και από το φάρυγγα, τη μύτη και το στόμα. Ο λάρυγγας δίνει μόνο τον ήχο. Οι φθόγγοι (φωνήεντα και σύμφωνα )παράγονται από τη γλώσσα, την υπερώα, τα χείλη, και τα δόντια (έναρθρος λόγος -λαλιά) .
Σε πολλές γλώσσες χρησιμοποιείται η ίδια λέξη για τη γλώσσα και το γλωσσικό ιδίωμα: λατινικά και ιταλικά lingua, ισπανικά lengua, γαλλικά langue.
Μερικά παραδείγματα :
ΧΕΙΛΙΚΟΙ ΦΘΟΓΓΟΙ π, β, φ, μ .
ΟΔΟΝΤΙΚΟΙ ΦΘΟΓΓΟΙ σ, (ν,τ )
ΓΛΩΣΣΙΚΟΙ και ΟΥΡΑΝΙΚΟΙ ΦΘΟΓΓΟΙ κ, γ, χ,λ, ρ , (ν,τ)
Κατά την εκφορά του φωνήεντος “α” , η στοματική κοιλότητα είναι ευρεία , το στόμα ανοικτό.
Κατά την εκφορά του ” ι” ανυψώνεται η ράχη της γλώσσας και σχηματίζεται μικρός χώρος πίσω από την οδοντοστοιχία.
Κατά το “ου” το στόμιο του στόματος στενεύει.
Μπορεί κανείς να μιλήσει και μετά την αφαίρεση του λάρυγγα, ψιθυριστά όμως. Αλλά με την απώλεια των δοντιών το πρόβλημα της φώνησης γίνεται ακόμα πιο φανερό επειδή μειώνεται κατά πολύ ο ελεύθερος μεσοφραγματικός χώρος .